در غير اين صورت، با تو دشمن هستم و علامت ايشان في الجمله ان است که در روز چنان از ظلال آفتاب مراقبت مي کنند که چوپاني مهربان از گوسفندان خويش مواظبت مي کند و چنان در شور و شوق غروب به سر مي برند که پرندگان در اول تاريکي در آرزوي لانه هستند و هنگامي که شب آمد و سايه ها به هم آميخت و رختخواب ها گسترده ، و تخت خواب ها بر پا شد و هر عاشقي با معشوق خويش تنها شد ، آنگاه بر خواسته و سر بر سجده نهاده ، من را با کلام خودم مي خوانند و با الطافم مي ستايند ؛ در حالي که چشماني گريان و سينه اي نالان دارند ؛ نيمي در تحير و سرگرداني و نيم ديگر در شکايت و ناله ؛ گاهي ايستاده و گاهي نشسته ؛ گاهي در حال رکوع و گاهي در حال سجودند ، و من مي بينم که براي من چه ها که تحمل نمي کنند و به سبب عشق من چه شکايت ها که به زبان نمي آورند .

        اي فرزند آدم..

  اي پسر عمران !
دروغ مي گويد کسي که گمان مي کند که مرا دوست دارد ؛ ولي در تاريکي شب مي خوابد و ياد من نمي کند . مگر نه اين است که هر دوستي خلوت با دوست را مي خواهد ؟ من ، اي پسر عمران ! چون شب شود بر دوستانم متوجه مي شوم ؛ ديدة آنها را بر دلشان نهم و کيفرم را برابر چشمشان مجسم مي کنم و مرا مشاهده مي کنند و با من حضوري گفت و گو مي کنند ...

--